“Ach dat is Amerika”

“Ach, zo zijn de Amerikanen”, hoor ik mezelf verzuchten als het debat over de belachelijke interpretatie van het Second Amendment weer eens oplaait.
Als Europeaan schud ik regelmatig mijn hoofd uit onbegrip als de oranje baby die zich president mag noemen weer eens een woedeaanval heeft en als een ware kleuter op sociale media begint te schreeuwen.
En als Nederlander voel ik een vreemd soort medelijden met de gewone Amerikanen als weer eens duidelijk wordt dat hun educatie nog veel verder is afgegleden dan die van ons.

Veel van deze zaken zijn ver van ons bed en hebben geen directe invloed op het dagelijkse leven in Europa. Vaak is het niets meer dan een zucht die snel vervliegt, een verbazing die overgaat in een kort gevoel van afkeuring en zich vervolgens uit in het meewarig nee-knikken van het hoofd. Maar sinds de oranje kleuter voor de tweede keer zijn intrek heeft genomen in het Witte Huis, merk ik dat ook bij mij achter de zuchten meer zorgen schuilgaan.

Vandaag was zo’n dag waarop de zorgen het overnamen en ik het voor mezelf niet meer kon afdoen met een afkeurend nee-knikje. ICE-agenten, de gemilitariseerde immigratiepolitie van Amerika, hebben een onschuldige vrouw doodgeschoten terwijl zij probeerde weg te rijden. De agenten waren met hun auto gestrand door hevige sneeuwval en toen de vrouw achter hen stopte met haar auto, wilden de agenten haar ineens aanhouden. Niet omdat ze iets verkeerd had gedaan, niet omdat ze wisten dat ze een immigrant was, maar alleen omdat ze wilden intimideren.

ICE staat inmiddels bekend om zijn gruwelijke en misdadige manier van mensen oppakken zonder arrestatiebevel. Vele onschuldige Amerikanen, maar ook Europeanen, hebben zonder enig proces of voorgeleiding aan een rechter dagen, weken en soms zelfs maanden vastgezeten in zeer erbarmelijke omstandigheden. En alle socialemediakanalen staan vol met filmpjes waarin ICE-agenten omstanders gewelddadig te lijf gaan omdat die in opstand komen tegen de misdadige manier waarop immigranten worden behandeld.
Dat deze vrouw bang was voor de agenten toen zij haar auto benaderden zonder enige reden, is dan ook niet vreemd. Dat zij probeerde weg te rijden om zo snel mogelijk in veiligheid te komen, is menselijk. En dat zij geen vertrouwen had in de huidige Amerikaanse regering dat zij eerlijk behandeld zou worden, is sinds de oranje pedofiel weer aan de macht is, evenmin vreemd.
In Amerika bestaat tegenwoordig een eerlijk proces alleen nog voor wie het kan betalen, en zeker als de Oranje TACO (Trump Always Chickens Out) er voordeel van heeft.

Zonder dat de vrouw enige misdaad had begaan of de ICE-agenten in gevaar bracht, vond één van hen het nodig om voor rechter en beul te spelen. Hij schoot drie kogels de auto in en zorgde er zo voor dat een acht jaar oud jongetje moederloos in het leven kwam te staan.

Dat dit gebeurt en waarschijnlijk nog vaker zal gebeuren in het steeds verder verscheurde Amerika is al erg genoeg. Maar dat de regering vervolgens de vrouw zwartmaakt en haar een domestic terrorist noemt, maakt het allemaal nog veel erger.

Hoe je ook naar immigranten kijkt, wat je politieke overtuiging ook is: dit is iets wat niemand zou moeten willen verdedigen. Een simpele, vervliegende zucht is niet meer genoeg en het meewarige nee-knikken van afkeuring dekt de lading niet.

Het is hartverscheurend om te zien en een ware overweldigende walging neemt bezit van mijn lijf.

En dan te bedenken dat er ook nog steeds Nederlanders zijn die staan te juichen bij alles wat de oranje kleuter zegt en doet. Misschien walg ik van hen nog wel meer.