“Ze begrijpen er helemaal niets van!” Julian, een zeer goede vriend van mij uit mijn studententijd, stormt mijn huis binnen. Geschrokken van zijn plotselinge binnenkomst, sta ik op van mijn bank en kijk hem onbenullig aan.
“Je gaat me niet zeggen dat jij er nooit last van heb gehad” zegt hij terwijl hij zich mijn luie leunstoel toe-eigent en met een zucht neerploft op de oude krakende zitting.

“Wil je wat drinken?” is de enige reactie die ik aan mijn lippen kan laten ontsnappen omdat ik nog verbijsterd ben van de manier waarop hij binnen is gekomen.
“Doe maar wat sterks, whisky of zo” zegt hij terwijl hij zittend zijn armen uit zijn jas begint te wurmen.

Terwijl ik hem een glas van mijn beste whisky inschenk en nog twijfel of ik er zelf ook één zal nemen, begint Julian een tirade over de onwetendheid van het klootjes volk.

Julian en ik kennen elkaar al vanaf het eerste jaar van onze studie.
Terwijl ik me tussen de vele me-too actrices staande probeerde te houden door klassieke en moderne toneelstukken te lezen en acteermethodes eigen te maken op de Academie. Botvierde Julian zijn talenten op grote witte Canvas doeken en diverse soorten metaal en steen aan het Rietveld.

In 2008 waren we beiden trots dat we afstudeerden als beeldend kunstenaar en theatermaker en direct begonnen aan een glanzende carrière in de kunsten.

“Ik heb me er nooit druk om gemaakt, Bastiaan. Niet zoals jij altijd deed” zegt Julian terwijl hij een slok neemt van het goddelijke schotse sap. “Maar vandaag schoot het me gewoon in mijn verkeerde keelgat. Waarom wordt mijn vak, mijn werk, gezien als een hobby?”

Direct begrijp ik wat hij bedoeld en is zijn ergernis, mijn ergernis.

Want bijna alle mensen die werken in de kunsten, of ze nu danser, muzikant, acteur, regisseur of beeldend kunstenaar zijn, worden er regelmatig mee geconfronteerd. Zijn of haar vak, zijn of haar passie, zijn of haar kunst, wordt door velen gezien als een hobby.

Als ik vertel aan mensen dat ik theatermaker, schrijver en acteur ben krijgt ik altijd een verblijd en verast gezicht. Mensen vinden het interessant en verwachten het niet. Maar als we erover doorpraten dan is er altijd wel iemand die vraagt; “Maar wat doe je voor je werk?’

“Ik maak, schrijf en speel toneelstukken”
“Ja, maar wat doe je overdag?”
“Ik repeteer of ik schrijf”
“Ja, maar waar verdien je dan je geld mee?’
“Met theatermaken, schijven en/of acteren”
“Kan je daar van leven dan?”
“Ja, het verdiend geen gouden bergen maar ik kan er rond van komen”
“Maar wat ben je dan als je dat niet doet?’
“Eeeh, werkeloos?”

Terwijl ik in een landelijke productie speelde, daarnaast als entertainer in vaste dienst was van Madame Tussauds en met enige regelmaat ook nog drama lessen gaf op diverse theaterscholen, zei mijn eigen werkloze neef tegen mij: “Wordt het niet eens tijd dat je stopt met die theater onzin”
Nadat ik met mijn afstudeervoorstelling een staande ovatie in ontvangst had genomen en mijn diploma bachelor in directing and acting theatre, liet zien aan mijn oma, zei ze: “Fijn voor je jongen, dan kan je nu een echt vak gaan leren”.

Stel je voor dat ik dezelfde vragen zou stellen aan een timmerman.
Stel je voor dat ik hetzelfde zou zeggen tegen een succesvolle manager.
Stel je voor dat ik op die manier zou reageren als mijn kleinkind zijn bachelor diploma economie aan me zou laten zien.

Kunst en zij die het maken zijn misschien een stuk minder goed te begrijpen dan bouwvakkers, managers en economen. Maar iets wat je niet begrijpt verdient juist aandacht, interesse en waardering. Je zou er namelijk misschien iets van kunnen leren.

Ik wil niet zeggen dat het vak van kunstenaar op handen gedragen zou moeten worden. Ik wil niet zeggen dat kunst geen hobby zou kunnen zijn. Ik wil zelfs niet zeggen dat mensen van kunst moeten houden.
Het enige wat ik wil zeggen is dat de vele kunstenaars, acteurs, theatermakers, dansers en muzikanten het verdienen om serieus genomen te worden in hun vak. In hun kennis, in hun creativiteit.

Een samenleving zonder kunst wordt nimmer een echte maatschappij.
En door de geschiedenis heen zijn de grote maatschappelijke veranderingen altijd in gang gezet door een nieuwe stroming die als eerste ontstond in de kunsten.

In Nederland is er veel mis met hoe er gekeken wordt naar kunst. Onze cultuur en opvoeding is niet die waar kunst een groot onderdeel vanuit maakt. Onze regering ziet de kunst veelal als een linkse hobby. Maar dat wil niet zeggen dat we neer moeten kijken op kunstenaars en hun vakmanschap. Want ook zij hebben een hogere beroepsopleiding gedaan. Ook zij hebben gestudeerd. Ook zij en vooral zij, zijn onderdeel van onze Nederlandse cultuur.

Na de whisky was Julian al een stuk meer bedaard.
De alcohol had ons doen besluiten om dankbaar te zijn.
Want ook al wordt ons werk veelal gezien als een hobby.
Wij hebben tenminste van onze hobby, ons vak gemaakt.

Eerder verschenen post in deze categorie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.