De huiskamer, bruinleren bank, drank kabinet, boekenplanken en een veel te grote vierkante eettafel met 5 stoelen. Meubels die sinds enkele jaren bij elkaar zijn gekomen. Uitgezocht in andere relaties en neergezet met het idee dat zij altijd bij elkaar zouden blijven.
De tafel zal van drie van de stoelen afscheid moeten nemen. Hij gaat met haar mee en de drie stoelen blijven bij de andere partner.

De kleine salontafel met haar glazen bovenplaat staat eenzaam te grienen in het midden van de kamer om wat was en ooit is geweest terwijl de boekenplanken de grote bruine nieuwkomer hartelijk verwelkomen. “Die maakt tenminste muziek van de boeken die wij dragen” hoor je ze zachtjes fluisteren terwijl ze bewonderingswaardig kijken naar het klavier van de nieuwe piano die zich van geen kwaad bewust is.
Drie kleine zwarte kandelaars kijken jaloers naar de boeddha beeldjes die op de deksel van de piano zijn gezet. Zelf staan ze in een hoek weggemoffeld te verstoffen, wachtend op de dag des oordeels waarop zij meegenomen gaan worden naar hun nieuwe onderkomen.
“We hadden daar mooi kunnen staan in volle glorie. Met zijn drieën als middelpunt van de kamer en met brandende kaarsen om de romantiek binnen het huis te versterken” zegt de kleinste kandelaar terwijl ze nog meer stof op zich neer voelt dalen. De anderen knikken en denken aan de toekomst die hun wacht. Een reis in een kartonnen doos naar een bestemming waar hun toekomst allerminst zeker is. Misschien krijgen ze het mooiste plekje in het nieuwe huis en zullen de kaarsen die zij gaan dragen dagelijks branden. Of misschien blijven ze jaren in de verhuisdoos weggestopt om op een dag herontdekt te worden waardoor zij zonder enig pardon hun laatste rustplaats vinden in een vuilcontainer.
De toekomst is allerminst zeker.

De tweestrijd tussen de meubels en tierelantijnen die ooit samen een vertolking waren van de vergane relatie, is duidelijk voelbaar. Zij die mogen blijven zijn opgelucht en maken nieuwe vrienden met de vele nieuwkomers in het huis. Zij die moeten vertrekken staan onzeker over hun toekomst in een hoekje en kijken vol weemoed naar alle veranderingen die er plaatsvinden. Wat was, was mooi, maar is niet meer.

Natuurlijk begrijpen de meubels en tierelantijnen ook wel dat het eigenlijk zo beter is.
Zij wilde een ander leven en hij vond onverwacht een leven met een ander. De boeken, die enkele van hun vrienden moeten missen die al reeds weggestopt zijn in een doos, halen opgelucht adem omdat zij niet meer zullen fungeren als uiting van frustratie en woede waarin zij een vlucht zouden kunnen gaan maken door het luchtledige van de kamer.
En toch is de weemoed onder hen voelbaar.

Misschien omdat ze ooit bij elkaar kwamen uit een versmelting van twee levens die de intentie hadden nooit meer bij elkaar weg te gaan. Misschien omdat zij ooit stonden voor het ultieme geluk die hun eigenaren op dat moment bij elkaar vonden. Of misschien omdat ze aan elkaar gewend waren geraakt en ze niet echt dol zijn op de vele veranderingen die er nu plaatsvinden.

De eigenaren zijn gelukkiger dan ooit en druk bezig met het creëren van het nieuwe leven. Een leven wat zij vol goede moed tegemoet treden. Waarin zij vertrouwen hebben.
Maar het huis, de boeken, meubels en tierelantijnen kijken zolang zij nog voor die enkele weken bij elkaar zijn, weemoedig terug naar een tijd die is geweest.

Eerder verschenen post in deze categorie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Om de site te kunnen gebruiken, moet u akkoord gaan met het gebruik van cookies. meer informatie

Deze site is standaard ingesteld op 'cookies toestaan", om je de beste mogelijke blader ervaring te geven. Als je deze site blijft gebruiken zonder je cookie instellingen te wijzigen, of als je klikt op "Accepteren" hieronder, dan geef je toestemming voor het gebruik van Cookies.

Sluiten